Venezuela ( 15 november 2002 tot 9 january 2003) We vertrokken om 5 uur ‘s middags uit Chaguaramas in Trinidad. Iedereen had ons aangeraden om in Venezuela voor de veiligheid met een andere boot samen te zeilen. "Trompeta", ook een HR 42, en een catamaran "Koncerto" waren onze "buddy boats". Vlak voordat het donker werd, voeren we door de Boca de Monos naar buiten. Deze staat bekend om de sterke stroming en steile golven, maar alles ging goed. Na een mooie, nachtelijke overtocht kwamen we de volgende morgen bij Los Testigos in Venezuela aan. We lieten het anker in de luwte van Isla Cabra vallen en gingen via een gammel steigertje aan land om in te klaren. We vonden het heerlijk om weer in Venezuela terug te zijn en weer Spaans te spreken. Na al die tijd in het vieze water van Chaguaramas Bay gelegen te hebben was het voor ons een verademing om eindelijk weer eens te zwemmen. We lagen daar heerlijk en genoten van alle fregatvogels, die boven ons hoofd rond zweefden. Die avond werden we door John en Tricia, die ik bij het schrijvers groepje in Trinidad ontmoet had, aan boord van "Trompeta" voor een borrel uitgenodigd. Het was heel gezellig. De volgende ochtend verlegden we ons anker naar Playa Real, een prachtig wit zandstrand met mooi helder water. Na drie dagen zijn we samen met de andere boten naar Isla Margarita gezeild. Daar hebben we twee weken in Porlamar voor anker gelegen. Porlamar’s skyline bestaat uit allemaal hoge hotelgebouwen, die langs de waterkant staan. Veel hotels zijn niet afgebouwd en zijn er waarschijnlijk neergezet om geld wit te wassen. Je kunt in Margarita fantastisch duty free shoppen. Het is de goedkoopste plek in het hele Caribbische gebied. Een blikje bier kost hier bijvoorbeeld maar 10 $ ct, wat 2 ½ keer zo weinig is als een blikje cola. We hebben daar flink ingeslagen, net als de andere zeilers. We hebben daar ook diesel voor 7 $ ct per liter gekocht! Je kunt er ook lekker en goedkoop uit eten. "Jack’s" bij de marina had de beste deal en is ook de plaats waar alle zeilers elkaar ontmoeten. We zagen Nick en Gertrud van "Tartufo" weer en ontmoetten hun vrienden Dick en Pam van "Aliesha". We hebben ook gezellig opgetrokken met Tricia en John. We hebben het met hen over de Pacific gehad en hebben zeekaarten van elkaar gekopieerd. Op een avond ontmoetten we Theo en Lourdes. Theo komt uit Holland en Lourdes uit Caracas. Toen ik me liet ontvallen dat ik een beetje teleurgesteld was, toen ik Porlamar zag, nodigde Lourdes ons uit om ons het eiland te laten zien. Ze hebben ons naar veel mooie plekjes in het oostelijk deel van het eiland meegenomen. We hebben mooie stranden en oude stadjes met koloniale huizen gezien, zoals Pampatar, Juan Griego, Asunción, en Valle del Espiritu Santo, waar ze wonen. Ze raadden ons aan om ook naar de Laguna de la Restinga te gaan, waar ze "Caballitos del Mar" of zeepaardjes gezien hadden. En dat hebben we dan ook gedaan, samen met Robert en Jeanette van "Nassau", die we al eerder in Trinidad ontmoet hadden. We zijn met een klein bootje tussen de mangroves door de lagune over gevaren. En onze gids heeft inderdaad felgekleurde zeesterren, sponzen en parende zeepaardjes voor ons gevonden. We boften dat we dit wonder mee konden maken en op de video vastleggen. Een tijdje later hebben we nog de mooie, oude stadskern van Porlamar ontdekt. Er heerste een gezellige drukte op de Plaza Bolivar. Op 30 november vertrokken we uit Porlamar en zijn samen met "Aliesha" naar Juan Griego aan de andere kant van het eiland gezeild. De volgende ochtend zeilden we door naar Isla Blanquilla. Voordat we aankwamen, kwam ons een windsurfer tegemoet. We hebben daar op een prachtige plek voor anker gelegen met zo’n inspirerend uitzicht op twee palmbomen en een klein vissersbootje op een wit zandstrand, dat ik het wel moest schilderen. We hebben een heel gezellige tijd met Pam en Dick gehad. We zijn samen naar Americano Bay gegaan, dat een eindje verder naar het noorden lag. Het was maar goed dat we met twee bijbootjes gegaan zijn, want de zee bleek erg ruw te zijn. De baai was prachtig en er was een natuurlijke doorgang in de rotsen. We hebben nog even geprobeerd te snorkelen, maar er was niets te zien door al het opgewoelde zand. Maar het snorkelen om onze boot heen en een beetje verder naar het noorden was zeer de moeite waard. We hebben nog met Pam en Dick bij hen aan boord een kaartspelletje gedaan en samen met hen een barbeque op het strand gehouden, wat een groot sukses was. Vlak voordat de zon onder ging, kwam Marc van "Carely" naar ons toe en maakte een praatje met ons. Hij bleek de windsurfer te zijn die we zagen toen we binnenkwamen. "Aliesha" ging van Blanquilla naar Grenada in het oosten en wij zeilden samen met "Carely" met wind in de rug naar Isla Tortuga in het zuidwesten. De ankerplaats bij Playa Caldera was nogal rollerig, maar we hebben daar lekker over het maagdelijk witte strand gewandeld en hebben een kijkje genomen in het kleine vissersdorpje. De vissers hadden hun "tuintjes" afgezet met conch schelpen. Dit zijn schelpen van een grote zeeslak. Opeens kwamen er uit het niets twee kleine vliegtuigjes aan, die op het landingsbaantje in dit niemandsland neerstreken. Er werden een stuk of tien passagiers van een catamaran naar het strand vervoerd om vervolgens in het vliegtuig te stappen. We hebben ook achter het rif bij Palanquinos voor anker gelegen. We hebben er gesnorkeld, maar het zicht was slecht en we hebben alleen een enorme barracuda gezien. Bij Cayo Herradura vonden we de mooiste ankerplaats. Dit eiland heeft een mooi, wit zandstrand en bij laag water komt er een zandbank boven water aan de zuidoostkant. Het was leuk om naar het puntje hiervan te lopen, waar de golven van alle kanten naar je toe komen rollen. Van onze ankerplaats hadden we een mooi uitzicht over het schitterend blauwe water en het vissersdorpje, dat ik geschilderd heb. Er waren hier veel vissersbootjes om ons heen. Toen een van de visserbootjes langs ons voer, klonk er een luid gejuich "Alegría, Alegría"! De naam van onze boot sprak ze geloof ik wel aan. We lagen hier heerlijk rustig, een mooie gelegenheid voor Marcel om de mast in gehesen te worden en de verstaging te controleren. Van Isla Tortuga zijn we ‘s nachts naar Boca Sebastopol aan de zuidwestkant van Los Roques gezeild. Het is spannend om deze doorgang in het koraalrif te nemen, vooral wanneer je moe bent na zo’n nacht en de zon nog niet zo hoog staat, dat je de riffen gemakkelijk kunt zien. We boften dat we achter "Carely" aan konden varen. De coördinaten van Doyle van de Boca gaven precies de juiste plaats aan. Daarna moesten we scherp naar rechts sturen om tussen het buiten- in binnenrif door te zeilen. Dit konden we op het oog doen, omdat de zon nu wat hoger en achter ons stond en het water zo kristalhelder was dat we de riffen goed konden zien en er tussen door varen. Dat was maar goed ook, omdat onze zeekaart van Imray helemaal niet bleek te kloppen. Los Roques ziet er uit als een atol in de Stille Oceaan, terwijl het in de Caribbische Zee ligt. Het is een nationaal park, dat uit veel kleine eilandjes bestaat, die door een barrière rif tegen de zee beschermd worden. Het is heerlijk om over vlak water achter de riffen te zeilen. We vonden het een geweldige ervaring om in ons eentje en ook een keer met "Carely" vlak achter het barrière rif in het oosten bij de andere doorgang, Boca del Medio, voor anker te liggen. Hier hebben we de mooiste snorkelplaatsen gevonden. We hebben er conch schelpen, allerlei soorten koraal, enorme papagaaivissen en andere, redelijk tamme, nieuwsgierige vissen gezien. Op een avond voor Kerstmis, zagen we overal om ons heen fluorescerende lichtjes in de zee. Op Nordisqui en Isla Vapor heb ik schelpen gezocht en konden we zien hoe de eilanden tijdens periodes van storm waren opgebouwd. Tijdens een storm worden er schelpen en stukken koraal door de golven op het strand geworpen, die richels vormen en op die manier de eilanden uitbreiden. In de poelen om de eilanden heen zagen we prachtige kleuren blauw. De eilanden van Francisqui vonden we ook heel mooi. Hier vonden we een goed beschermde ankerplaats in een lagune, omringd door drie kleine eilandjes omgeven door mangroves. Na een wandeling over het middelste eiland kwamen we bij de zogenaamde "piscina", een poel die op een zwembad leek, omringd door koralen en vol met allerlei vissen. In Francisqui hebben we multinationaal Kerstfeest gevierd samen met de mensen van vier andere boten: Robert en Jeanette van "Nassau", David en Annette van "Nordlys", Brian en Anne van "Farn", en Marc, Céline en Jean Pierre van "Carely". Eerst hebben we aan boord van de "Nassau" een geborreld, en daarna hebben we gegeten aan boord van de "Nordlys". Iedereen had iets speciaals klaargemaakt voor het Kerst diner. Het was een heel gezellige avond en buiten gierde de wind. Het viel niet mee om droog te blijven in ons bijbootje toen we weer naar huis gingen. Op eerste Kerstdag bood Marc Marcel aan om zijn windsurfplank uit te proberen. Hij hielp Marcel en na een poosje kwam Marcel langs surfen en kon ik hem filmen. Jammer dat ik last van m’n knie had, want ik had het ook graag willen proberen. We zagen ook wat kite surfers, die ongelooflijke, acrobatische sprongen maakten. Op Gran Roque, het enige eiland met een dorpje, moesten we inklaren. Marcel moest hiervoor naar vier verschillende instanties. We konden hier ook weer wat proviand kopen, ondanks de landelijke "paro" of staking, die sinds we uit Margarita weg gezeild waren, begonnen was. Iedereen in het dorp had het er wel over en over de situatie in Caracas. We hebben de demonstraties daar op een televisie in een bar gezien. We vonden het heel leuk om weer op Gran Roque te zijn. We waren er zeven jaar geleden geweest, toen we in Caracas woonden. Het zag er nu nog leuker uit met meer "posadas", kleine hotelletjes, en restaurants. We hebben Oud en Nieuw in Gran Roque gevierd met Robert en Jeanette, Marc, Céline en Jean Pierre en Hans, Mariana, Jeanne en kleine Isa van "Domicil". Samen met nog 100 andere gasten zaten we in een leuk restraurant, de "Ballena Azul", waar ze een uitgebreid buffet met kreeft en andere heerlijkheden hadden klaar gemaakt. Er waren ook linzen, waarvan men in Venezuela zegt dat ze geluk brengen voor het Nieuwe Jaar. Ik heb er dan ook maar wat van gegeten. Na het eten, om 12 uur ‘s nachts, schonken we champagne, brachten een toast uit en zoenden elkaar. Daarna ging iedereen naar de "plaza" midden in het dorp. Er speelde een band, we hebben nog een tijd gedanst en Marc heeft voor ons gejongleerd. Toen we langs Los Canquises zeilden hebben we veel, knalroze flamingo’s gezien. We konden er helaas niet dichtbij genoeg komen om een foto te maken. We hebben een nacht voor anker gelegen bij Cayo Remanso, ook een prachtige ankerplaats in een lagune met een mooi uitzicht. We zijn ook bij Dos Mosquises geweest. Het was spannend om naar de ankerplaats te varen, want we moesten over een koraalrif heen. We deden dit bij hoog water en alles ging goed. Op Mosquise Sur hebben we een zeeschildpadden research centrum bezocht. Hier worden kleine schildpadjes gevoerd totdat ze een jaar oud zijn en dan worden ze vrijgelaten. Het is niet helemaal duidelijk of ze hierdoor gedesoriënteerd kunnen raken. Op dit eiland hebben ook ooit Amerindians gewoond. We liepen naar de andere kant van het eiland en hadden een fantastisch uitzicht over het turquoise blauwe water van de lagune. We hebben ook bij Cayo de Agua voor anker gelegen. Dit eiland heeft zijn naam te danken aan het feit dat de Amerindians hier zoet water konden vinden. We liepen van deze "oase" met palmbomen dwars over het eiland naar het strand aan de andere kant. Onze sandalen zaten vol klitten met stekels, die eraan waren blijven hangen. We zijn over een zandbank van Cayo de Agua naar West Cay gelopen. Heel bijzonder om over zo’n smalle strook zand te lopen terwijl de golven van beide kanten aan komen rollen. Op een mooie avond hebben we daar nog met de anderen op het strand geborreld. Van Cayo de Agua zijn we samen met "Nassau" naar Islas de Aves de Barlovento gezeild en hebben elkaar gefilmd. We vonden een mooie ankerplek achter de mangroves van Isla Sur. De Aves zijn zo genoemd vanwege het grote aantal vogels dat daar huist. We hebben de mangroves met ons bijbootje verkend en hebben veel broedende en baby boobies, fregatvogels en pelikanen van dichtbij kunnen filmen. De vogels waren vooral ‘s ochtends vroeg en aan het eind van de middag aktief. Ze staken in hun vlucht mooi af tegen de kleurende hemel boven de mangroves. We hebben met Robert en Jeanette een mooie wandeling over het eiland gemaakt en hebben er gesnorkeld. Op onze laatste dag hier kwam "Tween" onverwachts binnen zeilen. We hadden Ine en haar kinderen Margarita ontmoet en maakten nu ook kennis met Ben. Na een korte tocht naar Aves de Sotavento, gingen we achter de mangroves van Isla Larga voor anker liggen. Er waren hier minder vogels. Daarom besloten we om er een luie dag van te maken en een spelletje scrabble met Robert en Jeanette te spelen. "Nassau" zeilde alleen verder naar Bonaire en wij verkasten naar een andere ankerplaats achter Isla Curricai of Long Island. Dit is een typisch Robinson Crusoë eilandje, alleen maar zand en een palmboom erop. Hier hebben we aan boord van de "Tween" Eva’s verjaardag gevierd met een door Ine zelfgebakken verjaardagstaart met kaarsjes. We hebben met hen en met het gezin Hacking aan boord van de "Ocelot" geweldig mooi gesnorkeld achter het barrière rif en die avond gingen we door met feest vieren met een potluck aan boord van "Ocelot". De volgende dag vertrokken we alle drie naar Bonaire.
Venezuela ( 15 november 2002 tot 9 january 2003) We vertrokken om 5 uur ‘s middags uit Chaguaramas in Trinidad. Iedereen had ons aangeraden om in Venezuela voor de veiligheid met een andere boot samen te zeilen. "Trompeta", ook een HR 42, en een catamaran "Koncerto" waren onze "buddy boats". Vlak voordat het donker werd, voeren we door de Boca de Monos naar buiten. Deze staat bekend om de sterke stroming en steile golven, maar alles ging goed. Na een mooie, nachtelijke overtocht kwamen we de volgende morgen bij Los Testigos in Venezuela aan. We lieten het anker in de luwte van Isla Cabra vallen en gingen via een gammel steigertje aan land om in te klaren. We vonden het heerlijk om weer in Venezuela terug te zijn en weer Spaans te spreken. Na al die tijd in het vieze water van Chaguaramas Bay gelegen te hebben was het voor ons een verademing om eindelijk weer eens te zwemmen. We lagen daar heerlijk en genoten van alle fregatvogels, die boven ons hoofd rond zweefden. Die avond werden we door John en Tricia, die ik bij het schrijvers groepje in Trinidad ontmoet had, aan boord van "Trompeta" voor een borrel uitgenodigd. Het was heel gezellig. De volgende ochtend verlegden we ons anker naar Playa Real, een prachtig wit zandstrand met mooi helder water. Na drie dagen zijn we samen met de andere boten naar Isla Margarita gezeild. Daar hebben we twee weken in Porlamar voor anker gelegen. Porlamar’s skyline bestaat uit allemaal hoge hotelgebouwen, die langs de waterkant staan. Veel hotels zijn niet afgebouwd en zijn er waarschijnlijk neergezet om geld wit te wassen. Je kunt in Margarita fantastisch duty free shoppen. Het is de goedkoopste plek in het hele Caribbische gebied. Een blikje bier kost hier bijvoorbeeld maar 10 $ ct, wat 2 ½ keer zo weinig is als een blikje cola. We hebben daar flink ingeslagen, net als de andere zeilers. We hebben daar ook diesel voor 7 $ ct per liter gekocht! Je kunt er ook lekker en goedkoop uit eten. "Jack’s" bij de marina had de beste deal en is ook de plaats waar alle zeilers elkaar ontmoeten. We zagen Nick en Gertrud van "Tartufo" weer en ontmoetten hun vrienden Dick en Pam van "Aliesha". We hebben ook gezellig opgetrokken met Tricia en John. We hebben het met hen over de Pacific gehad en hebben zeekaarten van elkaar gekopieerd. Op een avond ontmoetten we Theo en Lourdes. Theo komt uit Holland en Lourdes uit Caracas. Toen ik me liet ontvallen dat ik een beetje teleurgesteld was, toen ik Porlamar zag, nodigde Lourdes ons uit om ons het eiland te laten zien. Ze hebben ons naar veel mooie plekjes in het oostelijk deel van het eiland meegenomen. We hebben mooie stranden en oude stadjes met koloniale huizen gezien, zoals Pampatar, Juan Griego, Asunción, en Valle del Espiritu Santo, waar ze wonen. Ze raadden ons aan om ook naar de Laguna de la Restinga te gaan, waar ze "Caballitos del Mar" of zeepaardjes gezien hadden. En dat hebben we dan ook gedaan, samen met Robert en Jeanette van "Nassau", die we al eerder in Trinidad ontmoet hadden. We zijn met een klein bootje tussen de mangroves door de lagune over gevaren. En onze gids heeft inderdaad felgekleurde zeesterren, sponzen en parende zeepaardjes voor ons gevonden. We boften dat we dit wonder mee konden maken en op de video vastleggen. Een tijdje later hebben we nog de mooie, oude stadskern van Porlamar ontdekt. Er heerste een gezellige drukte op de Plaza Bolivar. Op 30 november vertrokken we uit Porlamar en zijn samen met "Aliesha" naar Juan Griego aan de andere kant van het eiland gezeild. De volgende ochtend zeilden we door naar Isla Blanquilla. Voordat we aankwamen, kwam ons een windsurfer tegemoet. We hebben daar op een prachtige plek voor anker gelegen met zo’n inspirerend uitzicht op twee palmbomen en een klein vissersbootje op een wit zandstrand, dat ik het wel moest schilderen. We hebben een heel gezellige tijd met Pam en Dick gehad. We zijn samen naar Americano Bay gegaan, dat een eindje verder naar het noorden lag. Het was maar goed dat we met twee bijbootjes gegaan zijn, want de zee bleek erg ruw te zijn. De baai was prachtig en er was een natuurlijke doorgang in de rotsen. We hebben nog even geprobeerd te snorkelen, maar er was niets te zien door al het opgewoelde zand. Maar het snorkelen om onze boot heen en een beetje verder naar het noorden was zeer de moeite waard. We hebben nog met Pam en Dick bij hen aan boord een kaartspelletje gedaan en samen met hen een barbeque op het strand gehouden, wat een groot sukses was. Vlak voordat de zon onder ging, kwam Marc van "Carely" naar ons toe en maakte een praatje met ons. Hij bleek de windsurfer te zijn die we zagen toen we binnenkwamen. "Aliesha" ging van Blanquilla naar Grenada in het oosten en wij zeilden samen met "Carely" met wind in de rug naar Isla Tortuga in het zuidwesten. De ankerplaats bij Playa Caldera was nogal rollerig, maar we hebben daar lekker over het maagdelijk witte strand gewandeld en hebben een kijkje genomen in het kleine vissersdorpje. De vissers hadden hun "tuintjes" afgezet met conch schelpen. Dit zijn schelpen van een grote zeeslak. Opeens kwamen er uit het niets twee kleine vliegtuigjes aan, die op het landingsbaantje in dit niemandsland neerstreken. Er werden een stuk of tien passagiers van een catamaran naar het strand vervoerd om vervolgens in het vliegtuig te stappen. We hebben ook achter het rif bij Palanquinos voor anker gelegen. We hebben er gesnorkeld, maar het zicht was slecht en we hebben alleen een enorme barracuda gezien. Bij Cayo Herradura vonden we de mooiste ankerplaats. Dit eiland heeft een mooi, wit zandstrand en bij laag water komt er een zandbank boven water aan de zuidoostkant. Het was leuk om naar het puntje hiervan te lopen, waar de golven van alle kanten naar je toe komen rollen. Van onze ankerplaats hadden we een mooi uitzicht over het schitterend blauwe water en het vissersdorpje, dat ik geschilderd heb. Er waren hier veel vissersbootjes om ons heen. Toen een van de visserbootjes langs ons voer, klonk er een luid gejuich "Alegría, Alegría"! De naam van onze boot sprak ze geloof ik wel aan. We lagen hier heerlijk rustig, een mooie gelegenheid voor Marcel om de mast in gehesen te worden en de verstaging te controleren. Van Isla Tortuga zijn we ‘s nachts naar Boca Sebastopol aan de zuidwestkant van Los Roques gezeild. Het is spannend om deze doorgang in het koraalrif te nemen, vooral wanneer je moe bent na zo’n nacht en de zon nog niet zo hoog staat, dat je de riffen gemakkelijk kunt zien. We boften dat we achter "Carely" aan konden varen. De coördinaten van Doyle van de Boca gaven precies de juiste plaats aan. Daarna moesten we scherp naar rechts sturen om tussen het buiten- in binnenrif door te zeilen. Dit konden we op het oog doen, omdat de zon nu wat hoger en achter ons stond en het water zo kristalhelder was dat we de riffen goed konden zien en er tussen door varen. Dat was maar goed ook, omdat onze zeekaart van Imray helemaal niet bleek te kloppen. Los Roques ziet er uit als een atol in de Stille Oceaan, terwijl het in de Caribbische Zee ligt. Het is een nationaal park, dat uit veel kleine eilandjes bestaat, die door een barrière rif tegen de zee beschermd worden. Het is heerlijk om over vlak water achter de riffen te zeilen. We vonden het een geweldige ervaring om in ons eentje en ook een keer met "Carely" vlak achter het barrière rif in het oosten bij de andere doorgang, Boca del Medio, voor anker te liggen. Hier hebben we de mooiste snorkelplaatsen gevonden. We hebben er conch schelpen, allerlei soorten koraal, enorme papagaaivissen en andere, redelijk tamme, nieuwsgierige vissen gezien. Op een avond voor Kerstmis, zagen we overal om ons heen fluorescerende lichtjes in de zee. Op Nordisqui en Isla Vapor heb ik schelpen gezocht en konden we zien hoe de eilanden tijdens periodes van storm waren opgebouwd. Tijdens een storm worden er schelpen en stukken koraal door de golven op het strand geworpen, die richels vormen en op die manier de eilanden uitbreiden. In de poelen om de eilanden heen zagen we prachtige kleuren blauw. De eilanden van Francisqui vonden we ook heel mooi. Hier vonden we een goed beschermde ankerplaats in een lagune, omringd door drie kleine eilandjes omgeven door mangroves. Na een wandeling over het middelste eiland kwamen we bij de zogenaamde "piscina", een poel die op een zwembad leek, omringd door koralen en vol met allerlei vissen. In Francisqui hebben we multinationaal Kerstfeest gevierd samen met de mensen van vier andere boten: Robert en Jeanette van "Nassau", David en Annette van "Nordlys", Brian en Anne van "Farn", en Marc, Céline en Jean Pierre van "Carely". Eerst hebben we aan boord van de "Nassau" een geborreld, en daarna hebben we gegeten aan boord van de "Nordlys". Iedereen had iets speciaals klaargemaakt voor het Kerst diner. Het was een heel gezellige avond en buiten gierde de wind. Het viel niet mee om droog te blijven in ons bijbootje toen we weer naar huis gingen. Op eerste Kerstdag bood Marc Marcel aan om zijn windsurfplank uit te proberen. Hij hielp Marcel en na een poosje kwam Marcel langs surfen en kon ik hem filmen. Jammer dat ik last van m’n knie had, want ik had het ook graag willen proberen. We zagen ook wat kite surfers, die ongelooflijke, acrobatische sprongen maakten. Op Gran Roque, het enige eiland met een dorpje, moesten we inklaren. Marcel moest hiervoor naar vier verschillende instanties. We konden hier ook weer wat proviand kopen, ondanks de landelijke "paro" of staking, die sinds we uit Margarita weg gezeild waren, begonnen was. Iedereen in het dorp had het er wel over en over de situatie in Caracas. We hebben de demonstraties daar op een televisie in een bar gezien. We vonden het heel leuk om weer op Gran Roque te zijn. We waren er zeven jaar geleden geweest, toen we in Caracas woonden. Het zag er nu nog leuker uit met meer "posadas", kleine hotelletjes, en restaurants. We hebben Oud en Nieuw in Gran Roque gevierd met Robert en Jeanette, Marc, Céline en Jean Pierre en Hans, Mariana, Jeanne en kleine Isa van "Domicil". Samen met nog 100 andere gasten zaten we in een leuk restraurant, de "Ballena Azul", waar ze een uitgebreid buffet met kreeft en andere heerlijkheden hadden klaar gemaakt. Er waren ook linzen, waarvan men in Venezuela zegt dat ze geluk brengen voor het Nieuwe Jaar. Ik heb er dan ook maar wat van gegeten. Na het eten, om 12 uur ‘s nachts, schonken we champagne, brachten een toast uit en zoenden elkaar. Daarna ging iedereen naar de "plaza" midden in het dorp. Er speelde een band, we hebben nog een tijd gedanst en Marc heeft voor ons gejongleerd. Toen we langs Los Canquises zeilden hebben we veel, knalroze flamingo’s gezien. We konden er helaas niet dichtbij genoeg komen om een foto te maken. We hebben een nacht voor anker gelegen bij Cayo Remanso, ook een prachtige ankerplaats in een lagune met een mooi uitzicht. We zijn ook bij Dos Mosquises geweest. Het was spannend om naar de ankerplaats te varen, want we moesten over een koraalrif heen. We deden dit bij hoog water en alles ging goed. Op Mosquise Sur hebben we een zeeschildpadden research centrum bezocht. Hier worden kleine schildpadjes gevoerd totdat ze een jaar oud zijn en dan worden ze vrijgelaten. Het is niet helemaal duidelijk of ze hierdoor gedesoriënteerd kunnen raken. Op dit eiland hebben ook ooit Amerindians gewoond. We liepen naar de andere kant van het eiland en hadden een fantastisch uitzicht over het turquoise blauwe water van de lagune. We hebben ook bij Cayo de Agua voor anker gelegen. Dit eiland heeft zijn naam te danken aan het feit dat de Amerindians hier zoet water konden vinden. We liepen van deze "oase" met palmbomen dwars over het eiland naar het strand aan de andere kant. Onze sandalen zaten vol klitten met stekels, die eraan waren blijven hangen. We zijn over een zandbank van Cayo de Agua naar West Cay gelopen. Heel bijzonder om over zo’n smalle strook zand te lopen terwijl de golven van beide kanten aan komen rollen. Op een mooie avond hebben we daar nog met de anderen op het strand geborreld. Van Cayo de Agua zijn we samen met "Nassau" naar Islas de Aves de Barlovento gezeild en hebben elkaar gefilmd. We vonden een mooie ankerplek achter de mangroves van Isla Sur. De Aves zijn zo genoemd vanwege het grote aantal vogels dat daar huist. We hebben de mangroves met ons bijbootje verkend en hebben veel broedende en baby boobies, fregatvogels en pelikanen van dichtbij kunnen filmen. De vogels waren vooral ‘s ochtends vroeg en aan het eind van de middag aktief. Ze staken in hun vlucht mooi af tegen de kleurende hemel boven de mangroves. We hebben met Robert en Jeanette een mooie wandeling over het eiland gemaakt en hebben er gesnorkeld. Op onze laatste dag hier kwam "Tween" onverwachts binnen zeilen. We hadden Ine en haar kinderen Margarita ontmoet en maakten nu ook kennis met Ben. Na een korte tocht naar Aves de Sotavento, gingen we achter de mangroves van Isla Larga voor anker liggen. Er waren hier minder vogels. Daarom besloten we om er een luie dag van te maken en een spelletje scrabble met Robert en Jeanette te spelen. "Nassau" zeilde alleen verder naar Bonaire en wij verkasten naar een andere ankerplaats achter Isla Curricai of Long Island. Dit is een typisch Robinson Crusoë eilandje, alleen maar zand en een palmboom erop. Hier hebben we aan boord van de "Tween" Eva’s verjaardag gevierd met een door Ine zelfgebakken verjaardagstaart met kaarsjes. We hebben met hen en met het gezin Hacking aan boord van de "Ocelot" geweldig mooi gesnorkeld achter het barrière rif en die avond gingen we door met feest vieren met een potluck aan boord van "Ocelot". De volgende dag vertrokken we alle drie naar Bonaire.