Sweden,  Denmark to Holland


Home Up About Us About Alegría Art Gallery

 

Click here to view Photo Album

Sweden-Denmark-Holland, June 9th – June 24th 2001

Although we saw our new sailboat Alegría for the first time on April 4th, it took two more months until we actually started sailing on June 9th. Because my father was diagnosed with cancer, we stayed in Holland for most of the time to be with my dad and his wife Jeanne. He died the day after his 71st birthday, on May 25th. Marcel and I stayed with Jeanne until after the funeral and flew to Sweden on June 4th. It has all been very strange and contradictory to go sailing, living your dream, having a boat called Alegría (“Happiness”), while my father just died. These changes in our life have been very emotional. Although my dad died, I carry him with me in my heart.

After our first visit to the boatyard in Ellös, we went to Sweden again in May to prepare our boat for the trip. We drove in a Ford Fiesta to our boat Alegría. When we arrived, we met again with John and Amanda, with whom we have been sailing from Hawaï to Canada in August 1999. They were preparing their boat, a 46 ft Hallberg-Rassy for their trip to Spitsbergen. Together with them and Vicky and Roland from Hallberg-Rassy, who also became our friends, we celebrated and christened Alegría. We had a wonderful party with Swedish delicacies and champaign. We were spoiled by them with champaign, hats and a survival pack. The weather was terrific, we were outdoors most of the time in our T-shirts. Later that week we met another Dutch couple from Bonaire, Andrea and Arjan with their boat Aquadraat, also an HR 42. They left Ellös heading for Norway.

When we arrived in Ellös for the third time, our boat was ready waiting for us to start sailing. Vicky and Roland took care of our boat while we were in Holland and the people from the yard were always very helpful. To our surprise, Aquadraat was also in Ellös again, just back from Norway. Together we went shopping for our provisioning. Like us, they also wanted to sail to Holland. We had to wait for weather as a big storm was passing over Ellös, with gusts up to 60 knots. Apart from the storm, sailing your own new boat for the first time, with only the two of you on board, is really something else! I was quite nervous about it, I can tell you.

So, on June 9th we headed out for our first day trip, an easy sail of  7.5 miles to Fiskebäckskil, just North of  Ellös. Aquadraat had left earlier heading south. With all the little islands, made of very hard granite rocks, all looking the same and with narrow passages in between them, this was quite a new challenge for us. With help of our Yeoman chart plotter, we managed very well and did 7.5 knots on just the genoa, so we arrived in an hour. And how nice, there was somebody at the dock taking our mooring lines and helping us moore. I really like that. Fiskebäckskil is a very pretty town, so we stayed there for 2 nights in the nice marina and had a delicious meal at the Brygghuset restaurant there.

On June 11th we headed for Käringön, just South of Ellös. This was a nice sailing trip. Upon arrival we had our next challenge: Mooring at the dock. This time there was nobody to help us. Normally this should not be a problem. However this time the mooring spots turned out to be too short for our boat. Besides, Marcel does the steering and I find myself jumping up and down the deck, to try and be in six different places at the same time. The timing is rather crucial, especially when to jump from the boat onto the dock and to grab the right lines and put them on the right cleats. I hope this will just be a matter of time and getting used to it all, so that one day I will be able to do this in a more relaxed way. So we had to do the whole exercise twice, when we found out that the aft mooring buoys were beside the boat instead of behind the boat. Käringön itself was again pretty, with lots of little red boat houses built at the waterfront, just like in Fiskebäckskil. We wandered around town in the evening. There were a few narrow streets to connect the houses and further there were just little footpaths from house to house.

On June 12th we sailed across the Kattegat from Sweden to Denmark on a reach in 4½ hours. The weather was great and Alegría was sailing very well. She is very light to steer and sailed sometimes even at a speed of 8.5 knots. We arrived in Skagen at quarter to five and guess who was there: Aquadraat with Andrea and Arjan. It was great to see them again and to share our experiences.

In Skagen we rented bikes and cycled around to see every little corner in Skagen and old Skagen and visited several art galleries. We saw beautiful impressionist paintings from Krøyer and Ancher and also some sculptures. Typical for Skagen are the yellow brick houses with red roof tiles and white decoration around the edges.

On June 14th we sailed to Saeby in windforce 6-7. Saeby is an old fishing town with lovely 17th century timber frame houses and an old church with many frescoes from the Middle Ages and a model square rigger hanging from the ceiling. Here our GSM dropped in the water, just when Marcel had pulled a little boy out of the water, who had capsized with his Optimist dinghy in the harbour. No more direct contact with family and friends. And sending e-mails turned out to be more problematic then foreseen. There were no facilities to plug in our laptop. We said good bye to Aquadraat, who were heading south to the Kiel canal and we would go westward through the Lymfjord.

From June 16th to 21st we sailed through the Lymfjord, a waterway through Jutland, connecting the Kattegat with the North Sea. On June 16th we celebrated Marcel’s 40th birthday with fresh bread, a present from our neighbours, chocolate cake, a drink on an outdoor heated terrace and a nice dinner in a restaurant in Ålborg. In the Lymfjord we passed through 4 opening bridges and under 1 fixed bridge. Especially when passing the latter, it was exciting to see the mast go under the bridge, even though you know it is high enough. Looking from the deck it seems as if the bridge is too low. Most of the Lymfjord is very shallow. Most of the time we had to follow a rather narrow buoyed channel, which is deep enough (4m) for our boat (depth 2m). So, often Marcel would sail and I would cross off the buoys we had passed on the chart. One night, we arrived tired after following such a channel in Løgstør and we decided to go to sleep early. As we were just asleep, we woke up because of fireworks, just above our boat! In Fur the birth we choose for our boat was too narrow, so we had to park somewhere else after a bit of panic on my side.  We rented bikes again and had a great trip around the island, looking for fossils along the NW shore and finding none except for in the geological museum. We rode through wonderful scenery with rolling hills, which was a good exercise for us. The harbour in Jegindø was too shallow for us. The charted 2.5 meter turned out to be 1.7 meter only. So, we had to sail on to Lemvig. Near the Oddesund bridge we saw a seal just sticking his head out of the water and then diving under again! Lemvig turned out to be a nice harbour with the best restaurant sofar, right at the dock where we moored. Our dinner there was gravad lax with asparragus, followed by Wolffish topped with shrimpmousse, followed by a desert of chocolate mousse with whipped cream in between thin wafers of crusty nut caramel! Of course we had good dinners on board as well, but every now and then it is so nice when you can go out for dinner and don’t have to dig to the bottom of the fridge or freezer to find what you want to eat. Our last stop in the Lymfjord just before heading out to the North Sea, was Thyborøn, an industrial harbour. We visited the tourist attraction, “Sneglehuset” or Shellhouse, which is completely decorated with shells.

We had been closely monitoring the weather on our weatherfax and decided that June 22nd was the right day to head for Den Helder in Holland with NW winds force 5 decreasing to 3. This was the real test: nightsailing with just the two of us. To be sure we would be OK, we took pills against seasickness as the sea still looked rough. We did four hour shifts. Marcel took the shift from 11pm to 3 am, which were the only hours of darkness at this latitude. So I was lucky and could see sunset and sunrise. In the middle of the second night we crossed the shipping lane north of Holland. We were both awake for this exciting event. With help of the ship’s navigation lights, our binoculars and the radar we managed to cross safely. In the distance we could already see the light houses on the Dutch Wadden Isles. Near Den Helder, the wind dropped completely, and we decided to motor the rest of the distance to IJmuiden. We arrived there on the 24th of June around 3 pm. In the evening we had a meal in a Chinese Restaurant, and Marcel was so tired that he almost fell of his chair. But we had a great sail and all went well.

From June 24th until July 9th we stayed in IJmuiden and had many friends and family visiting us to see the new boat. It was nice to see so many friends from Oman, who happened to be on leave in Holland. We were spoiled with presents. It was like Sinterklaas! Some friends had the opportunity to go out sailing with us. On the 8th of July we had a christening party for Alegría which was a great success.

On July 9th we sailed to Scheveningen, accompanied by Jan Zonneveld. When we arrived, we were surprised by my mom and Wim Sonneveld who were waiving at the pier.  

Zweden-Denemarken-Holland, 9 tot 24 juni 2001

Hoewel we onze zeilboot Alegría voor het eerst op 4 april zagen, heeft het daarna nog twee maanden geduurd voordat we echt gingen zeilen op 9 juni. Omdat mijn vader kanker had, zijn we het grootste deel van de tijd bij hem en Jeanne geweest. Hij is de dag na zijn 71ste verjaardag op 25 mei overleden. Marcel en ik zijn tot na de begrafenis bij Jeanne gebleven en zijn op 4 juni naar Zweden gevlogen. Het was allemaal erg vreemd en tegenstrijdig om te gaan zeilen, je droom te leven op een boot met de naam “Alegría” (Blijdschap), terwijl mijn vader net gestorven was. Deze veranderingen in ons leven hebben heel wat emoties losgemaakt. Ook al leeft mijn vader niet meer, zal ik hem toch voor altijd in mijn hart bij me dragen.

Na ons eerste bezoek aan de werf in Ellös, gingen we weer naar Zweden in mei om de boot voor de tocht voor te bereiden. We reden in een Ford Fiesta naar onze boot Alegría. Toen we aankwamen, waren daar John en Amanda, met wie we van Hawaï naar Canada hadden gezeild in augustus 1999. Zij waren ook bezig hun boot, een 46 ft Hallberg-Rassy voor te bereiden voor hun tocht naar Spitsbergen. Samen met hen en Vicky en Roland van Hallberg-Rassy, die nu ook onze vrienden zijn geworden, hebben we Alegría ingezegend en een feestje gebouwd met champagne en Zweedse lekkere hapjes. We zijn door hen verwend met champagne, mutsen en een survival pack. Het weer was fantastisch, we konden in onze T-shirts buiten zitten. Later die week hebben we nog een Hollands stel uit Bonaire ontmoet, Andrea and Arjan met hun boot Aquadraat, ook een HR 42. Zij zijn uit Ellös vertrokken richting Noorwegen.

Toen we voor de derde keer in Ellös aankwamen, lag onze boot op ons te wachten, klaar om te zeilen. Vicky en Roland hebben voor onze boot gezorgd terwijl wij in Holland waren en de mensen van de werf waren steeds heel behulpzaam en vriendelijk. Tot onze verrassing was Aquadraat weer terug in Ellös. Na hun verhalen over Noorwegen, zijn we samen gaan winkelen voor de bevoorrading van onze boten. Net als wij wilden zij ook naar Holland zeilen. We moesten wachten tot het weer beter werd. Een zware storm met windstoten tot 60 knopen woedde over Ellös. Afgezien van de storm, is het zeilen op je eigen nieuwe boot, voor de eerste keer alleen maar met z’n tweeën wel wat anders dan zoals we met John en Amanda meegezeild hadden. Ik was best nerveus.

Al met al vertrokken we op 9 juni uit Ellös voor onze eerste korte zeiltocht van 7.5  mijl naar Fiskebäckskil ten noorden van Ellös. Aquadraat was al eerder vertrokken naar het zuiden. Dit was een hele uitdaging voor ons met al die kleine eilandjes van keiharde graniet die allemaal op elkaar lijken, met hele nauwe doorgangen ertussen. Met behulp van onze Yeoman chart plotter ging het fantastisch, en deden we 7.5 knopen alleen maar met de genua, zodat we na een uur aankwamen. Daar was gelukkig iemand op de steiger die onze landvasten aanpakte, en ons hielp met aanleggen. Heerlijk vind ik dat. Fiskebäckskil is een heel leuk stadje, waar we twee nachten in een mooie marina zijn gebleven, en waar we heerlijk gegeten hebben in het Brygghuset restaurant.

Op 11 juni gingen we naar Käringön direct ten zuiden van Ellos. Het was een fijne tocht. Toen we aankwamen kregen we de volgende uitdaging: aanleggen, dit keer zonder hulp. Normaal zou dit geen probleem moeten zijn, maar dit keer waren de plaatsen te kort voor onze boot. Afgezien daarvan, stuurt Marcel en spring ik op het dek op en neer en probeer om op zes verschillende plaatsen tegelijk te zijn. De timing is heel belangrijk. Vooral wanneer je van de boot op de steiger moet springen, en de juiste lijnen vast moet maken op de juiste kikkers. Ik hoop dat het een kwestie van tijd en gewenning is, zodat ik het op een wat relaxtere manier kan doen. We moesten de hele oeffening dus twee keer doen. Toen we er achter kwamen dat de boeitjes in plaats van achter de boot, naast de boot lagen. Käringön zelf was weer heel leuk met allemaal kleine rode boothuisjes, net als in  Fiskebäckskil. We hebben ’s avonds wat rondgewandeld. Er zijn wat nauwe straatjes en verder zijn er alleen kleine paadjes die de huizen verbinden.

Op 12 juni zijn we het Kattegat overgezeild van Zweden naar Denemarken. We voeren halve wind, en hebben er vier en een half uur over gedaan. Het was fantastisch weer, en Alegría zeilde heel goed. Ze stuurt heel licht, en haalde af en toe een snelheid van 8.5 knopen. We kwamen in Skagen aan om kwart voor vijf, en wie zagen we daar? Aquadraat  met Andrea en Arjan. Het was leuk om ze weer te zien, en onze ervaringen uit te wisselen.

In Skagen hebben we fietsen gehuurd, en alles gezien in Skagen en oud Skagen. We hebben art galleries bezocht met heel mooie impressionistische schilderijen van Krøyer en Ancher en ook wat beeldhouwerk. De gele stenen huisjes met rode daken met witten randjes zijn karakteristiek voor Skagen.

Op 14 juni zijn we met windkracht 6-7 naar Saeby gezeild. Saeby is een oud vissersdorpje met mooie 17de eeuwse vakwerk huisjes en een oud kerkje met fresco’s uit de middeleeuwen en een model van een 17de eeuws zeilschip hangend aan het plafond. Hier is onze GSM in de plomp gevallen toen Marcel een jongetje uit het water viste dat met zijn Optimist in de haven was omgeslagen. Geen direct kontakt meer met familie en vrienden, en e-mails sturen was ook veel problematischer dan voorzien. We konden nergens onze laptop inpluggen. We hebben afscheid genomen van Aquadraat die naar het zuiden ging, naar het Kieler kanaal, en wij zouden naar het westen gaan door de Lymfjord.

Van 16 tot 21 juni hebben we door de Lymfjord gezeild. De Lymfjord loopt dwars door Jutland en verbindt het Kattegat met de Noordzee. Op 16 juni hebben we Marcel’s veertigste verjaardag gevierd, met verse broodjes (een kadeautje van onze buurman), chokoladecake, een drankje op een verwarmd buitenterras en een lekker diner in een restaurant in Ålborg. In de Lymfjord zijn we door vier klapbruggen en onder een vaste brug doorgegaan. Vooral toen we onder die ene brug doorgingen, was het spannend om te zien of de mast er onder zou passen, ook al wisten we dat hij hoog genoeg zou zijn. Maar van het dek af gezien lijkt het of de brug te laag is. De Lymfjord is in het algemeen vrij ondiep. We moesten een nauw betond kanaal volgen, dat vier meter diep was. Onze boot steekt twee meter diep. Vaak zeilde Marcel dan en streepte ik de boeien die we passeerden af op de kaart. Op een nacht kwamen we moe aan in Løgstør, nadat we zo’n kanaal hadden gedaan, en besloten om vroeg naar bed te gaan. Toen we net in slaap gevallen waren, werden we wakker geknald door vuurwerk vlak boven onze boot! De aanlegplaats op  Fur was te nauw voor onze boot, maar gelukkig konden we aan een andere steiger aanleggen. Op Fur hebben we weer fietsen gehuurd, en zijn het eiland rondgefietst. We hebben langs de noordwest kust naar fossielen gezocht en niet gevonden, behalve in het geologisch museum. We reden door een prachtig landschap heuvel op, heuvel af. Een goede oefening voor ons. De haven in Jegindø was te ondiep voor ons. Op de kaart stond 2.5 meter maar dit bleek 1.7 meter te zijn. Dus moesten we doorzeilen naar Lemvig. Bij de Oddesund brug zagen we een zeehond met zijn kop boven water steken. Dat duurde maar even, en toen verdween hij weer onder water. Lemvig bleek een mooie haven te hebben, met het beste restaurant tot dusver, direct aan de steiger waar we hadden aangelegd. Ons diner bestond gravad lax met asperges, gevolgd door zeewolf met garnalenmousse, gevolgd door een toetje van chocolademousse met slagroom tussen dunne krokante hazelnoot-caramel wafels. Natuurlijk hebben we aan boord ook heel goed gegezen, maar zo af en toe is het heerlijk om eens niet onder uit de koelkast of de vriezer een maaltje bij elkaar te zoeken. Onze laatste stop in de Lymfjord voordat we de Noordzee op gingen, was Thyborøn, een industriele haven. We hebben daar het “Sneglehuset” of schelpenhuisje bezocht. 

We hebben goed op het weer gelet m.b.v. onze weerfax, en besloten dat 22 juni een goede dag was om naar Den Helder in Holland te vertrekken, met windkracht 5 uit het noordwesten, later afnemend tot 3. Dit was de echte test: nachtzeilen met z’n tweetjes. Om ervoor te zorgen dat we ons goed zouden voelen, hebben we pillen tegen zeeziekte ingenomen, omdat er ruw uitzag. We hebben wachten van vier uur gedraaid. Marcel nam de nachtshift van 11 uur ’s avonds tot 3 uur ’s morgens. Ik bofte, want ik kon genieten van zonsondergang en -opgang. Midden in de tweede nacht zijn we de shippinglane ten noorden van Holland overgestoken. Voor deze speciale gebeurtenis waren we allebei wakker. Met behulp van de navigatie verlichting, onze verrekijker en de radar, zijn we veilig overgestoken. In de verte konden we de vuurtorens van de Hollandse waddeneilanden al zien liggen. Bij Den Helder ging de wind helemaal liggen, en besloten we om verder te gaan op de motor naar IJmuiden. We zijn daar op 24 juni rond drie uur ’s middags aangekomen. ’s Avonds aten we bij de Chinees, en Marcel was zo moe dat hij bijna van z’n stoel viel. Maar de zeiltocht was fantastisch en alles is goed gegaan.

Van 24 juni tot 9 juli zijn we in IJmuiden gebleven en hebben veel vrienden en familie ons bezocht, om onze nieuwe boot te zien. We vonden het reuze gezellig en het was ook leuk om zoveel vrienden uit Oman te zien die toevallig op verlof waren in Holland. We zijn enorm verwend met cadeautjes. Het leek wel Sinterklaas! Een aantal vrienden konden ook een stukje met ons gaan zeilen. Op 8 juli hebben we een feestje gehouden om Alegría te wijden. Dat was heel gezellig.

Op 9 juli zijn we met Jan Zonneveld naar Scheveningen gezeild. Toen we aankwamen werden we verrast door mijn moeder en Wim Sonneveld die op het havenhoofd naar ons stonden te zwaaien en te roepen.